หลังฝนซาฟ้าก็ใส...(รึเปล่า...)
14 ตุลาคม 2550

...หลังฝนซาฟ้ามักจะใส...
...แต่บางครั้ง แม้ฝนจะเลิกตกไปแล้ว ฟ้าก็ยังมืดมัวอยู่...
...แต่ท้องฟ้าก็ยังคงเป็นท้องฟ้า แม้ว่าสีสันมันจะไม่ใช่สีฟ้าสดใสก็ตามที...
...แล้วตัวฉันล่ะ...
...หลังฝนตกท่วมใจแล้ว...ใจจะกลับมาสดใสได้เหมือนท้องฟ้ารึเปล่า...
...คงจะไม่ใช่ เพราะหัวใจมันฟกช้ำมีแต่แผล...

...แต่...
...สิ่งที่ได้มา คือ "ความแข็งแกร่ง" ที่สูงขึ้นอีกหนึ่งระดับ...
...แต่สิ่งที่เสียไป คือ "หัวใจที่สดใส" นับวันมันจะมีแผลมากขึ้นทุกที...
...ตอนนี้ ฉันสงบลงได้เยอะแล้ว แต่มันคงไม่มีวันที่จะกลับไปสดใสได้เหมือนเคย...

...ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า "ทำเพื่อคนอื่นแล้วได้อะไร?"...
...เมื่อฉันทำเพื่อ "พ่อแม่" แล้ว สิ่งที่ "พ่อแม่" ให้ฉันมาคืออะไร...
...ฉันไม่เคยคิดเรื่อง "ผู้ชาย" ไม่เคยคิดเรื่อง "แฟน" ไม่เคยเกเร มีแต่เรียนอย่างเดียวจนกระทั่งรับปริญญา...
...นั่นเป็นสิ่งที่พ่อแม่ทุกคนต่างก็ภูมิใจ มิใช่หรือ...
...แล้วต่อมาเมื่อฉันได้งานทำ ก็ส่งเสียค่าใช้จ่ายในบ้าน ชนิดที่ว่าถ้าไม่ส่งเสียตั้งแต่ตอนนั้น ตอนนี้ฉันคงได้รถป้ายแดงไว้ขับแบบใครๆ เขา ทั้งๆ ที่เงินเดือนเริ่มต้นฉันมันก็ไม่ใช่น้อยๆ...
...ฉันไม่เคยเที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่มั่วสุม ไม่ทำอะไรไม่ดี ไม่เคยแม้แต่จะเหยียบเข้าผับเลยสักครั้ง...
...แล้วฉันเป็นลูกที่ไม่ดีที่ตรงไหน...
...ครอบครัวที่ทะเลาะด่าทอกันชนิดขุดเทือกเถาเหล่ากอขึ้นมาขว้างปาใส่กัน ทุกครั้งที่บ้านขาดสภาพคล่องทางการเงิน เรียกได้ว่าเป็นครอบครัว "แสนสุข" อย่างนั้นหรือ?...
...ครอบครัวที่ แม้คนในบ้านทำผิดแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นฟืนเป็นไฟ ด่าทอกันเหมือนเกลียดขี้หน้ากันมาแต่ชาติปางก่อน...เป็นครอบครัวที่ "รัก" กันมากเลยนะ...
...ครอบครัวที่เห็นความสำคัญของ "ลูกชาย" มากกว่า "ลูกสาว" โดยยกคำว่า "เป็นผู้หญิงต้องทำได้ทุกอย่าง" ขึ้นมากรอกหูฉันตั้งแต่เล็กจนโต...ใช่...ฉันทำได้ทุกอย่าง ต่อไปคงเอาตัวรอดได้โดยไม่ลำบากเท่าไร...
...แต่พ่อแม่จะเคยคิดไหมว่า ฉันเองก็มีความ "อิจฉา" อยู่ในใจเหมือนกัน...
...บ่อยครั้งที่ฉันอยากจะนอนตื่นสายๆ ไม่ต้องมานั่งซักผ้าตั้งแต่เช้ากลางแดด ไม่ต้องมานั่งรีดเสื้อผ้าเป็นสิบๆ ตัว ในหนึ่งวัน ไม่ต้องไปช่วยแบกเสื้อผ้าที่ซื้อส่งมาขายหนักเป็นกิโลๆ ทั้งที่ส่วนสูงยังไม่ถึง 120 เซ็น...
...อยากที่จะนอนให้สบายในวันเสาร์-อาทิตย์ เล่นเกม อ่านการ์ตูน แบบที่อีกคนได้ทำอย่างสบายอกสบายใจ...
...ลูกทะเลาะกันทีไร ข้าวของพังเพราะลูกชาย ฉันถูกตีเสียขาลาย ร้องไห้ฟูมฟาย โทษฐานไปทำลูกชายเขาโกรธ แต่คนทำของพังกลับไม่โดนอะไรเลย...
...นี่คือสิ่งที่เรียกว่า "รักลูกเท่ากัน" อย่างนั้นหรือ...หรือเรียกว่า "ความยุติธรรม" ใช่รึเปล่า...
...ฉันไม่ได้ "จับผิด" พ่อแม่ แต่ฉัน "สังเกต" พฤติกรรมมากกว่า เพราะฉันเป็นคนที่ถูก "มองข้าม" มาตั้งแต่ต้น...
...ฉันไม่ได้ "ตั้งใจ" จดจำเรื่องพวกนี้ แต่พวกเขาเองที่ "สร้างแผลเป็น" ในใจฉันโดยไม่รู้ตัว และ ฉันจดจำได้ดี "ทุกเรื่อง"...

...ดีเท่าไรแล้ว...ที่ฉันไม่เสียผู้เสียคนไปซะตั้งแต่ตอนนั้น...
...ดีเท่าไรแล้ว...ที่ฉันเรียนจนจบ จนสามารถส่งเสียครอบครัวได้...
...ดีเท่าไรแล้ว...ที่ฉันไม่กล้าฆ่าตัวตาย เพราะกลัวว่ามันจะเจ็บ...

...ฉันรู้สึก "ขาด" บางสิ่งบางอย่างในใจมาตลอด...ตลอดจนถึงทุกวันนี้...
...เหตุผลที่ฉันชอบที่จะอยู่ "คนเดียว" อ่านหนังสือ ฟังเพลง จมอยู่ในโลกส่วนตัวที่สร้างกำแพงสูงขึ้นมาปิดกั้นคนภายนอก ไม่ใช่เพราะอยู่ใน "บ้าน" ที่เป็นแบบนี้หรอกหรือ...
...ฉันแค่อยากมี "ความสุข" มี "ความอบอุ่น" มี "ความสนุกสนาน" แบบที่ "คนทั่วๆ ไป" เขามีกัน มันผิดด้วยหรือ...
...หรือ แม้กระทั่ง "ความสุขของฉัน" ก็ต้องถูกกำหนดโดย "บุพการี"...
...สิทธิของฉันมันหายไปตั้งแต่เมื่อไร ตัวฉันเองน่าจะรู้ดีที่สุด ว่าทำอะไรแล้วจะมีความสุข ไม่ใช่หรือ...
...ในระยะยาวจะเป็นยังไง...นั่น ฉันไม่รู้ มันเป็นเรื่องของอนาคต...
...แต่ "อนาคต" มันก็เริ่มจาก "ปัจจุบัน" ไม่ใช่หรือ...
...แม้กระทั่งฉันยังไม่รู้เลยว่า "อนาคต" ฉันจะมีความสุขหรือไม่ แต่ "พ่อแม่" ฉันกลับล่วงรู้ไปเสียแล้ว...
...การดูคนมันตัดสินกันได้ง่ายๆ เลยนะ ทั้งๆ ที่ยังไม่เคย "คุย" กันสักคำ...
...ฉันไม่อยาก "อกตัญญู" แต่มันมีให้เลือกอยู่แค่สองทาง ถ้าเป็นฉัน จะเลือกยังไง...

...ซื่อสัตย์ต่อใจตนเอง แต่พ่อแม่เสียใจ...
...กับ...
...ซื่อสัตย์ต่อพ่อแม่ แต่ตัวฉันเองเป็นทุกข์...ตลอดชีวิต...

...ไหน ใครช่วยบอกทีว่าฉันจะต้องทำยังไง...
...ฉันเหนื่อยที่จะ "คิด" แล้ว ในเมื่อ "คำตอบ" มันไม่ปรากฎออกมาเสียที...

...สายลม ช่วยพัดพาเอาความเศร้าไปจากฉันที...
...แสงแดด ช่วยเผาไหม้ ความรู้สึกพวกนี้ให้มอดดับไปเสียที...
...สายน้ำ ช่วยละลายความทรงจำร้ายๆ ให้ล่องลอยไปให้ไกล...
...พื้นดิน ช่วยฝังกลบวิญญาณให้อยู่กับร่างนี้อย่างสงบด้วย...
...ช่วยปล่อยฉันให้เป็น "อิสระ" เสียทีเถอะ...

...ก็แค่อยาก "ระบาย" เผื่อชีวิตนี้จะ "ยังยิ้มได้"...
...ลองดูกันสักตั้ง เพื่อ "ชีวิตที่ติดปีก"...